Cok uzun zaman olmus..
O kadar cok sey var ki anlatmak istedigim. En son evlendigimi yazmisim sanirim. Hayatimda o kadar cok sey degisti ki hangi birini anlatsam bilemiyorum :)
Mira. Once Mira’dan baslamaliyim. Bizim ilk goz agrimiz. Sibirya kurdu ergen kizimiz…. Biz kopek aldik. Bu surecte snoopy Joe Snuggles olmak uzere bircok pitbull irki kopek icin basvuruda bulunduk ama hicbir donus alamadik. Bir kopek almak istiyorduk. Bu arada bu biz evlenmeden oldu. 23 Nisan Cocuk Bayraminda…. Mira’yi Worcester’in gobeginde bir getto mahallesinden aldik. Siyah beyaz, masmavi gozlu, el kadar bir seydi. Ilk gun uzerime kakasini yapti. Yol boyu gaz cikardi, cok stresliydi, biraz aglamisti… Yepyeni Columbia hirkami cope attim. Bu benim Mira ugruna cope attigim ilk esyamdi. Mira hayatimiza girdiginden beri uyku uyuyamaz olduk. Erkenden disari cikarmalar, eve donusumlu gelip ona bakmalar… Kaka ve cis temizlemeye alismak gibi konular vardi. Bir de bizim ilk goz agrimiz oldugu icin tutturduk biz hazir mama vermeyecegiz, evde pisiricez diye. Mira aylarca bizden daha saglikli beslendi ;) Mira tam bir chew machinedi. Ellerimizde, kollarimizda yaralar olurdu. Evdeki tahta olan her seyi kemirmesi de cabasi. 3 aylikti biz aldigimizda, kucuktu. Maceraperest, basinabuyruktu. Ozgurlugune cok duskundu, disarida ne bulsa mideye indirirdi. En sevdigi oyuncagi pembe halatli zuraafaydi. Pembe kuzusuyla uyurdu, hep mis kokardi. Oyuncaklarini bize getirirdi oynayalim diye. Cekme oyunlarini ve kovalama oyunlarini cok severdi. Evet bu kucuk Mira. Simdi napiyor? Hala ayni. Koca bir dana oldu… Havlamayi, ulumayi bilmiyor. Neyseki cisini eve yapmiyor(nadiren kazalar olsada). Sozumu dinlemeye basladi ve egitilebilir gibi duruyor. Gel gelelim bu dana biz evlendikten sonra eve ciktigimizda baya suskunlasmisti. Psikolojisi bozuldu diye dusunduk cunku gunde 7-8 saat evde tek kaliyordu. Biz ne yaptik?
Ona bir husky daha aldik. ARCHIE.
Tam bir bas belasi. Siki durun anlatiyorum. Connecticut’a gidip bir polis karakolunda hispaniklerden aldik onu. Aldigimizda kahverengi toparlak bir seydi. Siskoydu yani. Uzerinde sinekler dolasiyordu. Hic guzel bakilmamisti. Galiba eziyet gormustu cunku sahiplerinden ayrilirken aglamadi hic ve elimizi kaldirdigimizda korkuyor. Cok korkuncada altina yapiyor.(Bunu cok sonra farkettik) Bu sefer ayni hatayi yapmadim uzerime ped serdim. Archie yol boyu kucagimda uyudu. Ne kaka yapti, ne de gaz cikardi. Cok sakindi. Kruvasana benziyordu yumus yumus. Mira gibi isirmiyordu, cignemiyordu. Bize cabuk alismisti. Mirayi uyaran sertlikteydi ama, tam bir alfaydi…. Demistik ki tamamm oldu, bir tane de baskin kopegimiz oldu. Archie bizi uyutmadi haftalarca. Bizden ayri kalamiyordu, agliyordu. Aglama dedigim krize giriyordu. Mira ile yalniz birakamiyorduk guvenememistik daha kucuktu. Bizimle uyumaya basladi. Zaman gectikce artik Mira ile evde birakabiliyorduk. Beraber ayni odada kaliyorlardi. Ilk gunler gozumuzun icine bakan, tasmasiz gezen Archie, Mira’ya asik olmustu. Pack olunca boyle olurmus. Gel gelelim su anki durumlara. Ikiside dana gibi oldular 52-54lb civari. Archie tam bir tehlike. Evimizi ve bizi korumaya ant icmis. Domine etmeye calisan bir ruh hali icerisinde. Biraz kiskanc… Mira’nin aksine daha kolay egitim alma potansiyeli var ve cok zeki bunu ogrenmis olduk. Fakat Archie toplum tarafindan pek sevilmiyor. Cok sert oynuyormus…Bir de her erkek kopegin ustune yuruyormus….Unutmadan eklemeliyim ki bir doberman tarafindan isirildi. Ciddi bir sey yok ama burnunun kenari kanadi…. Kopek parklarinda biraz sorun yasayabiliyoruz. Bir de erkek insanciklari hic sevmiyor. Eve davet edilen herhangi bir erkek figur hemen radarina girer benden soylemesi.
He bir de topa bayiliyorlar. Su vik vik vik oten toplari kovalamaya. Mira cigneyip parcalamayi, archie ustunde tepinmeyi seviyor. Mesela bir de yuzme konusu var.Mira yuzmekten cok korkardi, bunu asmis bulunmaktayiz.Mira order kovalama ugruna gole daldi ve baya acildi. Esim suyar girmek zorunda kaldi. Archie bu sirada hala suya cok isinmis degil, Mira ne yapiyorsa Archie’de onu yapiyor. Yani onunda isinacagina inaniyorum.
Kisacasi ben sadece evlenmedim. Cocuklarim da oldu.. ;)
Kabul etmeliyim ki Archie’nin gelmesiyle ben cok zor zamanlar gecirdim. Esimde oyle. Her sey ust uste geldi. Yemeklerini pisirmek, cis kaka temizlemek ve diger seyler.Iki buyuk irk bakmanin zorluklarini ongoremedik o zamanlar. Sadece yemek vermek, barinak saglamak degil, enrichment dedikleri ve mental stimulation dedikleri kavramlarinda kopeklerin psikolojilerinde ne kadar buyuk rol oynadigini ogrenmis olduk. Bunlarin hepsinin bir gun daha kolay hale gelecegini biliyorduk ikimizde ama o anda bu gunlerin cok yakin olmadigini biliyorduk. Cok tahamul seviyesi yuksek insanlar degildik o zamanlar. Yinede her sey daha iyi durumda su an. Bunlar itlerimde ilgili gelismeler.
-Bir diger gelisme. O kotu gunler geride kaldi. Bekledigim gun geldi ve atlattik. Bazen bazi seylerin hayatta yasanmasi gerektigine inaniyorum. Ne kadar kotu seyler olsada, hayatta basimiza gelen seylerdir tercihlerimiz. Iyisiyle kotusuyle degil mi?. O anda kocamin bana bakisini asla unutamam. Benim zor zamanlarimda yanimdaydi, hep olacakti. Ama o anda ikimizinde gozleri doldu, sarildik. Bunu hayatim boyunca unutamam! Bu konuyu burda sonsuza dek kapatiyorum.
-Ailem sonunda geldi! Uzun zamandir gorusemiyorduk ve o ani paylasmak istiyorum ki burada kalsin. Trafik yuzunden havalimanina gec kaldik. Bi yandan kopeklerimin eve isememesini umuyor, bir yadan gec kalmamayi ve bir yandan da ailemin esimle tanisacagi bu ilk ani iple cekiyordum.(Yuzyuze)Sonunda varabildik. Babami gordum, kapida. Kalbim cikarcasina kostum.Sarildim. Babam yaslanmisti ama cok tanidik geldi en son gordugum haline…Sonra iceri girdik, annemi gordum. Gormeyeli kuculmustu…O poncikligi hala oradaydi ama.. Zaman ne kadar cabuk geciyor.. Hayatimizi hala kurmaya calistigimiz bir donem oldugu icin, bizim ve kopeklerimiz icin bile adapte olmasi zor bir hayat akisimiz var. Ailem bunlara sahit oldu. Elimizden geldigince onlarla bir seyler yapmaya calistik. Bize cok yardimci oldular ve bize cok iyi geldi. Onlari gordugum icin cok mutluyum. Benim ne zaman gidecegim mechul ama onlarin gelip gidebilecegini bilmek beni cok rahatlatiyor.Bir daha gelirlermi bilmem heheheh…
Hope they come.
