Tutamiyorum zamani

Zaman..

Son zamanlarda uzerine cok kafa yordugum bir terim. Aslinda senelerdir o kadar farkina varmadan yasamisim ki, yas aldikca sanirim zaman kavrami bende cok derinlesmeye basladi. Sadece zaman diye bahsedip gecmeyelim. O kadar hizli akiyor ki, Teoman ne guzel demis “tutamiyorum zamani”.

Benim hayatim o kadar dolu dolu gecti ki. Hicbir sey kacirmak istemedim. Tek bir seyden bile mahrum birakmak istemedim kendimi. O yuzden hep asiri cabaladim. Insanlar bana gipta ederek bakardi. Bir sonraki hareketim hic belli olmazdi. Sasirtirdim ben, fazlasiyla. Simdi ise bana bir bosvermislik coktu. Bazen cok basit bir islevi bile yerine getiremez oluyorum. Bazen oyle kapaniyorum ki icime, ben ben degilim sanki. Derinlerde asil ben’i ariyorum. O tuttugunu koparan mucadeleci, maceraci idili. Bir yazimi okudum az once. Kendi kendime diyorum ki “sen yeniden baslamayi seversin” Yeni sayfalar acmayi severim evet. Severdim. Artik yeni bir sayfa daha acmaya cesaretim yok sanirim. Su 5 sene o kadar hizli gecti ki. Bu 5 sene icinde belki “idil” sadece ceyreginde olabilmisimdir. Niye surekli mental olarak dusuyorum bilmiyorum ama bugunun yazisi bununla ilgili degil. 

Zamani tutamiyorum. Gunler ,haftalar cok hizli geciyor. Sanki gozumu kapaticam ve actigimda 50 yasina gelmis olacagim gibi. Sanki zaman diyor ki “yillarini bu kadar dolu yasadigin yeter, telafi etmenin vakti geldi”. Gecirdigim o dolu yillar sanki zamanla bosaliyor gibi. Bazi zamanlari hatirlayamiyorum bile. O sebeple yari zamanli pocket journal olayina giristim.Capture methodu ile ne gorduysem, duyduysam yazarim diye dusunmustum. Cok uzun surmedi tabiki, motive edemedim kendimi belkide yeteri kadar. Bari buraya kayit ediyim diyorum. Senelerdir tek consistent oldugum sey bu.

Simdi bakiyorumda 4 sene oncesi ile su an arasinda hicbir fark yok. Evlenmis olmam ve iki kopegimin olmasi disinda. Hayat standardlarimda bir iyilesme yok. “zaman sana yaramis” dedirtecek bir guzellesmede yok. Aksine en son ne zaman bakim yaptim bilmiyorum. Sanki zamanla daha vasifsizlasmis gibi hissediyorum. Ben ne istiyorum? Ne beni mutlu eder? Bunlari dusunmeye zamanim yok cunku zamani satin alabilecek param yok. Param olsaydi bol zamanim olurdu gibi geliyor. Hep su olsun, bunu yapicam diyorum mesela sani dogru zamani kovalar gibi ama o zaman hic gelmiyor. Dogru bir zaman bir turlu gelmiyor. Hep o ani bekliyorum ama ayni zamanda kaciriyorum. Yakalamam icin ne yapmam gerekir bilmiyorum ama zamandan keyif almayi biraktim, bir caba gosterecek gucum kalmadi.

Bugune dair duygularim.

Broadalbin,NY-Last day

 Guuuunaydin! 

Carsamba gununden merhaba. Bugun bizim son gecemiz. Ben iki gundur neler yaptigimizi soyle bir ozetliyim. Pazartesi 01.26.2026 Mira’nin dogum gunuydu! Benim kizim artik 1 yasinda. Ne kadar cabuk geciyor zaman ben bile sasiriyorum. Gecen sene Nisan’da ailemize katilmisti. O gunden beri tabiri caizse gotumuzden kan aldirdi…. Neyse neyse benim kizim artik buyudu. Onu demek istiyorum.

Kocamin bana aldigi yapboz gibi sey ile ugrasiyorum iki gundur. He bir de cok uyudum… Itlerim havanin tadini cikariyor. Kocaman backyard var burada. Diledikleri gibi kosuyorlar. Hatta ayaklari, biyiklari donsada iceri girmek istemiyorlar. Resmen sabah sporu olarak disarida kaka ariyorum. Mira hanimefendi kakasini gomuyor cunku. 

Bu iki gunde cok guzel seyler pisirdik. Kocam taco yapti bize, ramen yedik, kizarmis patates ve sogan yedik. Bol bol cay ictik. Burada en zorlandigimiz sey sanirim mutfagin kucuklugu oldu. Getirdigimiz seyler dolaba sigmadi, alan  cok dar. Malum benim itlerim ayak altinda dolaniyor cunku. Geldigimiz gunden sonra ev sicacik bir yuva oluverdi. Her sey guzel giderken su krizi yasandi. Dus aldiktan sonra su bir turlu kapanmiyordu. Ev sahibi geldi olmadi birilerini yolladi falan aksama anca tamir ettiler. Rezillikti. 5 dk dan sonra soguk su geliyor, dus alamiyorduk amam hicbir sey keyfimizi bozamadi!

Pazartesi ve sali okullar tatildi. Snow storm yuzunden yollar kapaliydi cunku. Biz ise bu zamanlarin tadini cikariyorduk! He unutmadan bir de evi yakiyorduk :) kizartma yaptik, ustune haslanmis yumurtayi ocakta unuttum ustune sogan halkasini firinda unutmusuz…. Ciddi bisey yok ama ev kizartma koktu. Kokuyu cikarmaya calismamiz vs komik bir an olarak kalacak sanirim. 

Neyse bugun arabanin camini degistirmeye gelecekler, umarim bir aksilik cikmaz :)

Bye now.

Broadalbin,NY

 Snow storm geldi!

Biz bir cilginlik yapiyoruz ve snow storm varken NY’a gidiyoruz! Aslinda biz gecen haftadan burayi kiralamistik ama bu kadar kar yagacagini dusunemedik. Insanlar marketlerde ekmek ve sut birakmadi sanki dunyanin sonu gelmisti…. Biz ise kiraladigimiz airbnb’ye dogru yola cikmaya karar verdik! 

01.25.2026 Pazar.

Sabah 8 de yola cikip 12 olmadan airbnb’ye varmayi hedeflemistik ama her zamanki gibi gec kaldik ve 10:30 da ciktik. Esimin arabasi ile gitmeye karar verdik cunku benim arabamin karda ilerleyebilecegini dusunmuyorduk… Baslarda her sey guzeldi. Kar ufak ufak yagmaya baslamisti. 3 bucuk saate variriz gorunuyordu. Yarim saat gecti , sure azalmadi. Kar artmaya basladi ve tabiki trafikte. Highway tek seride dustu, insanlar hizlarini dusurdu…Basliyorduk.

Biz yol aldikca sure artmaya basladi. 3 bucuk saate gidemeyecek gibiydik. Bir de bunun uzerine cam bir turlu cozulmuyordu. Yavasladikca kar taneleri on camda daha cok duruyor ve bu donmasina neden oluyordu.Biz de son care kenara cekip cami benim cantamda buldugumuz krem kutusunun keskin kosesi ile temizlemeye calisiyorduk…. Bu surec bizim yaraticiligimizi guclendirdi adeta…

Esim bu duruma cok sinirleniyordu cunku otobanda bir anda gorusunun kaybolmasi demek hayatimizin tehlikeye girmesi demekti.Sinirlerine yenik dustu ve on cama vurdu. Bu on camin catlamasina sebep olmustu. Sok olduk cunku camin bu kadar hassas olabilecegini dusunmemisti. Olayin sokuyla bir benzinciye cektik ve durum kontrolu yaptik. Cam icten catlamisti, uzerimize kirilacak bir durum yoktu yani. Tum bu kar, on cam buzlanmasi sorunlari ustune bir de bu cam kirigi eklendi. On cama yuksek isi vermemize ragmen donuyordu ve simdi bu kiril ile beraber artik isida veremeyecektik. Bu daha cok donma olmasi demekti. Hala gidecek 3 saatimiz vardi. Gel gelelim biz sekilde dura kalka 1 saat gittik. Cam donmaya biz durmaya devam ettik.Kar cok artti artik goz gozu gormuyordu. Yolda araba kalmamisti. Biz otoban yerine ara yollardan gitmeye karar verdik. Ny’a yaklastikca acilmayan yol sayisi artti. Arabamiz 4 ceker olmasina ragmen kayiyordu. Ailem bizi merak ediyordu ama onlara soyleyemedim tam olarak neler oldugunu.. Biz bi sekilde gitmeye alistik artik,5-6 saati arkamizda biraktik hala varamadik. Neyse bu boyle gitti, son 20 dk kala araba red turtle ve check engine uyarisi vermeye basladi ve durdu. Bu uyari Hybrid araclarda olurmus. Motor ekstrem havalarda kendini korumak adina kendini kapatirmis. Araba kapali bir sekilde bekledik ve tekrar calistirdik. Bu sekilde 10 dk gidebildik. Tekrar durdu. Tekrar calistirdik ve dualarla eve varabildik. Hayatimda gecirdigim en uzun 5 dk. Toplam 7 saatte varabildik.Ev kucucuk bir cabin evdi. Girer girmez usumustuk , zaten disarisindan bahsetmiyorum bile. Evi isitmaya calistik ilk is olarak. Bir turlu isinmiyordu. Ustelik evde havalandirma yoktu. Yemek pisirmemiz icin yeteri kadar tencere yoktu. Bunlari ev sahibine yazdim, ekstra isitici istedim. Daha kahvalti bile yapmadan basladigimiz bu gunu acele ile yaptimiz menemen ve cay ile bitirmis olduk! Bu gun bu sekilde gecti. 

Merhaba Broadalbin. Tatile cok ihtiyacimiz var!

Hello 2026

 Aslinda toplam 21 gun gecti yilbasinin uzerinden. Bu sira her seye gec kaliyorum galiba ben.

First updates:

Ben artik daha cok mutfaga giriyorum.Yemek pisirme konusu hep bir telas olmustur benim icin ama yinede bazi seyleri astim bence. Itlerimi disari cikarabiliyorum mesela! Hep kocam cikarir, yada beraber cikaririz ama tek cikarmak benim icin hep tehlike olusturabilecek bir eylemdi. Bu noktaya varabilmek icin cok fazla egitim verdik sanirim haha.Sonunda cocuklarimi zaptedecek yurek bulundu…. 

Hep guzel seylerden mi bahsedecegiz.. Benim kalbim 2 senedir sikintili. Malum olaydan sonra daha cok sikintili olmaya basladi. Hele son zamanlarda nefes darligi beni panik ataga surukluyor. Boyle olmazdim ama bazen kontrol edemiyorum. 

Her sene kendimize hedefler koyariz. Cunku hedefleri yazarken endorfin salgilarsin ve bir seyleri yazmak her zaman yapmaktan daha kolay olmustur. Gercekten ne kadarinin gerceklestirebiliyoruz? Ben buraya yaziyorum tekrar tekrar ama kacini yaptim diyebiliyorum? Hadi bu senenin hedeflerini yazalim.

-Dukkan

-Yeni eve tasin

-Para biriktir

-Uykunu duzene sok

-Ayda bir kitap

-Hobilerine zaman ayir

-Daha cok yaz

-Down olmana izin verme

-Hicbir gununu sifir gecirme

-Kendine bak, oz saygini asla yitirme

Ben simdiden bunlarin birkacini yapmisim bile! Kitap, hobi, yazi yazmak. Ama mesela down olmusum, oz saygimi yitirmisim.Eski idil derdi ki, bak yapamamisim iste. Ama yeni idil bu yaptigim diger seylerin kiymetini bilecek. 

Ben bu yildan daha pozitif bir idil diliyorum. Esimle iletisimimizi daha cok gelistirmek ve hedefledigimiz seyleri (bir anda gerceklestirmeyi beklemek degilde) step by step ilerleyerek elde etmeyi hedefliyorum.

Yilbasim nasil gecti onu anlatayim. 

Ben kocam ve kopeklerim. Kocamin aldigi; bizim ilk devasa ,canli yilbasi agacimizin altinda! Kocam ve ben yilbasi kazaklarimizi giydik. Cocuklarimiza aldigimiz hediyeleri kirmizi kurdele ile paketledik.Kemiklerini cok begendiler! Agacin altina oturup fotograf cekildik. Gunu yilbasi filmi izleyerek gecirdik. Gece yuruyusu ile bitirdik.Bu bizim ilk evli yilbasimizdi.

Happy new year. I hated 2024 but you gave me my husband, I had a great but stressful 2025 but you gave me my kids! So, I am pretty with my life… 

Welcome 2026.

Updates in life

 Cok uzun zaman olmus..

O kadar cok sey var ki anlatmak istedigim. En son evlendigimi yazmisim sanirim. Hayatimda o kadar cok sey degisti ki hangi birini anlatsam bilemiyorum :)

Mira. Once Mira’dan baslamaliyim. Bizim ilk goz agrimiz. Sibirya kurdu ergen kizimiz…. Biz kopek aldik. Bu surecte snoopy Joe Snuggles olmak uzere bircok pitbull irki kopek icin basvuruda bulunduk ama hicbir donus alamadik. Bir kopek almak istiyorduk. Bu arada bu biz evlenmeden oldu. 23 Nisan Cocuk Bayraminda…. Mira’yi Worcester’in gobeginde bir getto mahallesinden aldik. Siyah beyaz, masmavi gozlu, el kadar bir seydi. Ilk gun uzerime kakasini yapti. Yol boyu gaz cikardi, cok stresliydi, biraz aglamisti… Yepyeni  Columbia hirkami cope attim. Bu benim Mira ugruna cope attigim ilk esyamdi. Mira hayatimiza girdiginden beri uyku uyuyamaz olduk. Erkenden disari cikarmalar, eve donusumlu gelip ona bakmalar… Kaka ve cis temizlemeye alismak gibi konular vardi. Bir de bizim ilk goz agrimiz oldugu icin tutturduk biz hazir mama vermeyecegiz, evde pisiricez diye. Mira aylarca bizden daha saglikli beslendi ;) Mira tam bir chew machinedi. Ellerimizde, kollarimizda yaralar olurdu. Evdeki tahta olan her seyi kemirmesi de cabasi. 3 aylikti biz aldigimizda, kucuktu. Maceraperest, basinabuyruktu. Ozgurlugune cok duskundu, disarida ne bulsa mideye indirirdi. En sevdigi oyuncagi pembe halatli zuraafaydi. Pembe kuzusuyla uyurdu, hep mis kokardi. Oyuncaklarini bize getirirdi oynayalim diye. Cekme oyunlarini ve kovalama oyunlarini cok severdi. Evet bu kucuk Mira. Simdi napiyor? Hala ayni. Koca bir dana oldu… Havlamayi, ulumayi bilmiyor. Neyseki cisini eve yapmiyor(nadiren kazalar olsada). Sozumu dinlemeye basladi ve egitilebilir gibi duruyor. Gel gelelim bu dana biz evlendikten sonra eve ciktigimizda baya suskunlasmisti. Psikolojisi bozuldu diye dusunduk cunku gunde 7-8 saat evde tek kaliyordu. Biz ne yaptik?

Ona bir husky daha aldik. ARCHIE.

Tam bir bas belasi. Siki durun anlatiyorum. Connecticut’a gidip bir polis karakolunda hispaniklerden aldik onu. Aldigimizda kahverengi toparlak bir seydi. Siskoydu yani. Uzerinde sinekler dolasiyordu. Hic guzel bakilmamisti. Galiba eziyet gormustu cunku sahiplerinden ayrilirken aglamadi hic ve elimizi kaldirdigimizda korkuyor. Cok korkuncada altina yapiyor.(Bunu cok sonra farkettik) Bu sefer ayni hatayi yapmadim uzerime ped serdim. Archie yol boyu kucagimda uyudu. Ne kaka yapti, ne de gaz cikardi. Cok sakindi. Kruvasana benziyordu yumus yumus. Mira gibi isirmiyordu, cignemiyordu. Bize cabuk alismisti. Mirayi uyaran sertlikteydi ama, tam bir alfaydi…. Demistik ki tamamm oldu, bir tane de baskin kopegimiz oldu. Archie bizi uyutmadi haftalarca. Bizden ayri kalamiyordu, agliyordu. Aglama dedigim krize giriyordu. Mira ile yalniz birakamiyorduk guvenememistik daha kucuktu. Bizimle uyumaya basladi. Zaman gectikce artik Mira ile evde birakabiliyorduk. Beraber ayni odada kaliyorlardi. Ilk gunler gozumuzun icine bakan, tasmasiz gezen Archie, Mira’ya asik olmustu. Pack olunca boyle olurmus. Gel gelelim su anki durumlara. Ikiside dana gibi oldular 52-54lb civari. Archie tam bir tehlike. Evimizi ve bizi korumaya ant icmis. Domine etmeye calisan bir ruh hali icerisinde. Biraz kiskanc… Mira’nin aksine daha kolay egitim alma potansiyeli var ve cok zeki bunu ogrenmis olduk. Fakat Archie toplum tarafindan pek sevilmiyor. Cok sert oynuyormus…Bir de her erkek kopegin ustune yuruyormus….Unutmadan eklemeliyim ki bir doberman tarafindan isirildi. Ciddi bir sey yok ama burnunun kenari kanadi…. Kopek parklarinda biraz sorun yasayabiliyoruz. Bir de erkek insanciklari hic sevmiyor. Eve davet edilen herhangi bir erkek figur hemen radarina girer benden soylemesi. 

He bir de topa bayiliyorlar. Su vik vik vik oten toplari kovalamaya. Mira cigneyip parcalamayi, archie ustunde tepinmeyi seviyor. Mesela bir de yuzme konusu var.Mira yuzmekten cok korkardi, bunu asmis bulunmaktayiz.Mira order kovalama ugruna gole daldi ve baya acildi. Esim suyar girmek zorunda kaldi. Archie bu sirada hala suya cok isinmis degil, Mira ne yapiyorsa Archie’de onu yapiyor. Yani onunda isinacagina inaniyorum.

Kisacasi ben sadece evlenmedim. Cocuklarim da oldu.. ;)

Kabul etmeliyim ki Archie’nin gelmesiyle ben cok zor zamanlar gecirdim. Esimde oyle. Her sey ust uste geldi. Yemeklerini pisirmek, cis kaka temizlemek ve diger seyler.Iki buyuk irk bakmanin zorluklarini ongoremedik o zamanlar. Sadece yemek vermek, barinak saglamak degil, enrichment dedikleri ve mental stimulation dedikleri kavramlarinda kopeklerin psikolojilerinde ne kadar buyuk rol oynadigini ogrenmis olduk. Bunlarin hepsinin bir gun daha kolay hale gelecegini biliyorduk ikimizde ama o anda bu gunlerin cok yakin olmadigini biliyorduk. Cok tahamul seviyesi yuksek insanlar degildik o zamanlar. Yinede her sey daha iyi durumda su an. Bunlar itlerimde ilgili gelismeler.

-Bir diger gelisme. O kotu gunler geride kaldi. Bekledigim gun geldi ve atlattik. Bazen bazi seylerin hayatta yasanmasi gerektigine inaniyorum. Ne kadar kotu seyler olsada, hayatta basimiza gelen seylerdir tercihlerimiz. Iyisiyle kotusuyle degil mi?. O anda kocamin bana bakisini asla unutamam. Benim zor zamanlarimda yanimdaydi, hep olacakti. Ama o anda ikimizinde gozleri doldu, sarildik. Bunu hayatim boyunca unutamam! Bu konuyu burda sonsuza dek kapatiyorum.

 

-Ailem sonunda geldi! Uzun zamandir gorusemiyorduk ve o ani paylasmak istiyorum ki burada kalsin. Trafik yuzunden havalimanina gec kaldik. Bi yandan kopeklerimin eve isememesini umuyor, bir yadan gec kalmamayi ve bir yandan da ailemin esimle tanisacagi bu ilk ani iple cekiyordum.(Yuzyuze)Sonunda varabildik. Babami gordum, kapida. Kalbim cikarcasina kostum.Sarildim. Babam yaslanmisti ama cok tanidik geldi en son gordugum haline…Sonra iceri girdik, annemi gordum. Gormeyeli kuculmustu…O poncikligi hala oradaydi ama.. Zaman ne kadar cabuk geciyor.. Hayatimizi hala kurmaya calistigimiz bir donem oldugu icin, bizim ve kopeklerimiz icin bile adapte olmasi zor bir hayat akisimiz var. Ailem bunlara sahit oldu. Elimizden geldigince onlarla bir seyler yapmaya calistik. Bize cok yardimci oldular ve bize cok iyi geldi. Onlari gordugum icin cok mutluyum. Benim ne zaman gidecegim mechul ama onlarin gelip gidebilecegini bilmek beni cok rahatlatiyor.Bir daha gelirlermi bilmem heheheh…

Hope they come.

Ily Hubby

Ily Hubby. 

Sadece bunu yazmisim gecmise donup bakiyorumda. Bu yazinin devamini getirmemisim. Taslak olarak kalmis. Bu yaziyi bu haliyle paylasacagim. Bunu yapmadan once o gune dair birkac sey paylasmak istiyorum akilda kalan.

Inanamamistim. Ben birinin karisiydim. Kayinvalidem, kayinpederim vardi. Kocamin coraplarini katlayacak, aksam yemegini yedi mi diye kuruntu yapacaktim. Belki bir gun anne olacaktim. Kendimi yapacagimi asla dusunmeyecegim seyleri yaparken buldum. Ben yuzuk takmayi severim hatta hic cikarmadigim yuzuklerimde var ama bu yuzuk baska olacakti. Anlami en buyuk olan bu yuzuk artik bekar olmadigimi hatirlatacakti bana buram buram. Kendim disinda birini daha dusunmem gerekecekti. Oyle kafama gore basip gidemeyecektim. 

Biz cabuk evlendik.Cuma gun aldik sali evlendik. Cok sade, arkadaslar arasinda bir nikah ile resmiyeti aradan cikarmistik. Aileler facetime ile katilmisti. Cok alisik olunmayan bir yontem ile “dunya evine” girmistim. Bunlari simdi tekrar dusununce, hayatimin aldigim en KOLAY karari oldugunu goruyorum. Gosteristen uzak, people pleaser olmadan sessiz sadasiz evlendim. Bir yandan da eksik hissediyorum. Bunu kabul etmem 1 senemi aldi sanirim. Insan bazi seyleri yasamak istiyormus. Bir teklif almak mesela. Bu anin ozel oldugunun altini cizecek bir hareket.

Evlilik beni hep korkutmustur. O yuzden kendimi hic gorememisimdir oralarda. Su an evliyim ve bu hala garip geliyor bana. Acaba ben evlilik icindeki o kisi olabilir miyim? Olabilecek miyim? Bunun finansal durumla bir alakasi yok ama sartlar bunu gerektirdiginden belki biraz her sey hizli ilerledi ama ikimizinde evlilik dusunmeyen kisiler olarak bu kadar hizli ikna olmamizin tek bir aciklamasi var. Birbirimizi cok seviyoruz…

O anda aklimada olan tek sey ile bitiriyorum.

Ily Hubby 

Bir takim hisler

 Hayat surekli onume cikariyor bazi seyleri ve ben surekli test ediliyor gibi hissediyorum.

Bu sene farkina vardigim seylerden biri neye asla dediysem hep yasadim. Beni uzen veya cok mutlu eden bircok sey oldu hayatimda. Bu seylere ragmen ben bunu fark edemedim sanirim. Beceremiyor muyuz yoksa biz kabullenmeyi.

En korktugum sey ise bir pattern’e girmek. Bu beni uzer. Sonu gelmeyecek gibi hissediyorum ya ben bazen, hakli oldugumu farkediyorum ya… Yasayamiyorum. Su an asiri korkmus durumdayim. Kendimi hem kaptirmamaya hemde ani yasamaya programladim. Su an ya hayatimin en buyuk yanlisini yapacagim yada iyi ki diyecegim. O arada kalan cizgi var ya, beni bitiriyor. Yeni yila cok buyuk umutlarla basladim ben. Yapmak istedigim o kadar cok sey var ki. Bir yandan da dusunuyorum acaba hep kactigim seylere mi kosma egilimim var. Su an guzel gelen seyler ileride nasil bir etki birakacak uzerimizde? Bunu bilmiyor olmak beni yormaya basladi. 

Ben bile isteye olmadigim biri gibi davranmaya calisiyorum. Uyum saglamaya calistikca ben kimim? Neyi seviyorum? Neye tepki gosteririm ? Bunlardan uzaklasmaya basladim gibi hissediyorum. Uyum saglayamayacagimi bile bile kendimi bu duruma surukluyorum ama neden? Sevdigim icin mi?