Updates in life

 Cok uzun zaman olmus..

O kadar cok sey var ki anlatmak istedigim. En son evlendigimi yazmisim sanirim. Hayatimda o kadar cok sey degisti ki hangi birini anlatsam bilemiyorum :)

Mira. Once Mira’dan baslamaliyim. Bizim ilk goz agrimiz. Sibirya kurdu ergen kizimiz…. Biz kopek aldik. Bu surecte snoopy Joe Snuggles olmak uzere bircok pitbull irki kopek icin basvuruda bulunduk ama hicbir donus alamadik. Bir kopek almak istiyorduk. Bu arada bu biz evlenmeden oldu. 23 Nisan Cocuk Bayraminda…. Mira’yi Worcester’in gobeginde bir getto mahallesinden aldik. Siyah beyaz, masmavi gozlu, el kadar bir seydi. Ilk gun uzerime kakasini yapti. Yol boyu gaz cikardi, cok stresliydi, biraz aglamisti… Yepyeni  Columbia hirkami cope attim. Bu benim Mira ugruna cope attigim ilk esyamdi. Mira hayatimiza girdiginden beri uyku uyuyamaz olduk. Erkenden disari cikarmalar, eve donusumlu gelip ona bakmalar… Kaka ve cis temizlemeye alismak gibi konular vardi. Bir de bizim ilk goz agrimiz oldugu icin tutturduk biz hazir mama vermeyecegiz, evde pisiricez diye. Mira aylarca bizden daha saglikli beslendi ;) Mira tam bir chew machinedi. Ellerimizde, kollarimizda yaralar olurdu. Evdeki tahta olan her seyi kemirmesi de cabasi. 3 aylikti biz aldigimizda, kucuktu. Maceraperest, basinabuyruktu. Ozgurlugune cok duskundu, disarida ne bulsa mideye indirirdi. En sevdigi oyuncagi pembe halatli zuraafaydi. Pembe kuzusuyla uyurdu, hep mis kokardi. Oyuncaklarini bize getirirdi oynayalim diye. Cekme oyunlarini ve kovalama oyunlarini cok severdi. Evet bu kucuk Mira. Simdi napiyor? Hala ayni. Koca bir dana oldu… Havlamayi, ulumayi bilmiyor. Neyseki cisini eve yapmiyor(nadiren kazalar olsada). Sozumu dinlemeye basladi ve egitilebilir gibi duruyor. Gel gelelim bu dana biz evlendikten sonra eve ciktigimizda baya suskunlasmisti. Psikolojisi bozuldu diye dusunduk cunku gunde 7-8 saat evde tek kaliyordu. Biz ne yaptik?

Ona bir husky daha aldik. ARCHIE.

Tam bir bas belasi. Siki durun anlatiyorum. Connecticut’a gidip bir polis karakolunda hispaniklerden aldik onu. Aldigimizda kahverengi toparlak bir seydi. Siskoydu yani. Uzerinde sinekler dolasiyordu. Hic guzel bakilmamisti. Galiba eziyet gormustu cunku sahiplerinden ayrilirken aglamadi hic ve elimizi kaldirdigimizda korkuyor. Cok korkuncada altina yapiyor.(Bunu cok sonra farkettik) Bu sefer ayni hatayi yapmadim uzerime ped serdim. Archie yol boyu kucagimda uyudu. Ne kaka yapti, ne de gaz cikardi. Cok sakindi. Kruvasana benziyordu yumus yumus. Mira gibi isirmiyordu, cignemiyordu. Bize cabuk alismisti. Mirayi uyaran sertlikteydi ama, tam bir alfaydi…. Demistik ki tamamm oldu, bir tane de baskin kopegimiz oldu. Archie bizi uyutmadi haftalarca. Bizden ayri kalamiyordu, agliyordu. Aglama dedigim krize giriyordu. Mira ile yalniz birakamiyorduk guvenememistik daha kucuktu. Bizimle uyumaya basladi. Zaman gectikce artik Mira ile evde birakabiliyorduk. Beraber ayni odada kaliyorlardi. Ilk gunler gozumuzun icine bakan, tasmasiz gezen Archie, Mira’ya asik olmustu. Pack olunca boyle olurmus. Gel gelelim su anki durumlara. Ikiside dana gibi oldular 52-54lb civari. Archie tam bir tehlike. Evimizi ve bizi korumaya ant icmis. Domine etmeye calisan bir ruh hali icerisinde. Biraz kiskanc… Mira’nin aksine daha kolay egitim alma potansiyeli var ve cok zeki bunu ogrenmis olduk. Fakat Archie toplum tarafindan pek sevilmiyor. Cok sert oynuyormus…Bir de her erkek kopegin ustune yuruyormus…. Kopek parklarinda biraz sorun yasayabiliyoruz. Bir de erkek insanciklari hic sevmiyor.He bir de topa bayiliyorlar. Su vik vik vik oten toplari kovalamaya ve Mira yuzmekten cok korkardi, bunu asmis bulunmaktayiz. Mira ne yapiyorsa Archie’de onu yapiyor. Kisacasi ben sadece evlenmedim. Cocuklarim da oldu.. ;)

Kabul etmeliyim ki Archie’nin gelmesiyle ben cok zor zamanlar gecirdim. Esimde oyle. Her sey ust uste geldi. Yemeklerini pisirmek, cis kaka temizlemek ve diger seyler. Bunlarin hepsinin bir gun daha kolay hale gelecegini biliyorduk ikimizde ama o anda bu gunlerin cok yakin olmadigini biliyorduk. Cok tahamul seviyesi insanlar degildik o zamanlar. Yinede her sey daha iyi durumda su an. Bunlar itlerimde ilgili gelismeler.

-Bir diger gelisme. O kotu gunler geride kaldi. Bekledigim gun geldi ve atlattik. Bazen basi seylerin hayatta yasanmasi gerektigine inaniyorum. Ne kadar kotu seyler olsada, hayatta basimiza gelen seylerdir tercihlerimiz. Kotusuyle, iyisiyse degil mi?. O anda kocamin bana bakisini asla unutamam. Benim zor zamanlarimda yanimdaydi, heop olacakti. Ama o anda ikimizinde gozleri doldu, sarildik. Bunu hayatim boyunca unutamam!

 

-Ailem sonunda geldi! Uzun zamandir gorusemiyorduk ve o ani paylasmak istiyorum ki burada kalsin. Trafik yuzunden havalimanina gec kaldik. Bi yandan kopeklerimin eve isememesini umuyor, bir yadan gec kalmamayi ve bir yandan da ailemin esimle tanisacagi bu ilk ani iple cekiyordum.(Yuzyuze)Sonunda varabildik. Babami gordum, kapida. Kalbim cikarcasina kostum.Sarildim.Sonra iceri girdik, annemi gordum. Gormeyeli kuculmustu… Zaman ne kadar cabuk geciyor.. Hayatimizi hala kurmaya calistigimiz bir donem oldugu icin, bizim ve kopeklerimiz icin bile adapte olmasi zor bir hayat akisimiz var. Ailem bulara sahit oldu. Elimizden geldigince onlarla bir seyler yapmaya calistik. Bize cok yardimci oldular ve bize cok iyi geldi. Onlari gordugum icin cok mutluyum. Bir daha gelirlermi bilmem heheheh…

Hope they come.

Ily Hubby

Ily Hubby. 

Sadece bunu yazmisim gecmise donup bakiyorumda. Bu yazinin devamini getirmemisim. Taslak olarak kalmis. Bu yaziyi bu haliyle paylasacagim. Bunu yapmadan once o gune dair birkac sey paylasmak istiyorum akilda kalan.

Inanamamistim. Ben birinin karisiydim. Kayinvalidem, kayinpederim vardi. Kocamin coraplarini katlayacak, aksam yemegini yedi mi diye kuruntu yapacaktim. Belki bir gun anne olacaktim. Kendimi yapacagimi asla dusunmeyecegim seyleri yaparken buldum. Ben yuzuk takmayi severim hatta hic cikarmadigim yuzuklerimde var ama bu yuzuk baska olacakti. Anlami en buyuk olan bu yuzuk artik bekar olmadigimi hatirlatacakti bana buram buram. Kendim disinda birini daha dusunmem gerekecekti. Oyle kafama gore basip gidemeyecektim. 

Biz cabuk evlendik.Cuma gun aldik sali evlendik. Cok sade, arkadaslar arasinda bir nikah ile resmiyeti aradan cikarmistik. Aileler facetime ile katilmisti. Cok alisik olunmayan bir yontem ile “dunya evine” girmistim. Bunlari simdi tekrar dusununce, hayatimin aldigim en KOLAY karari oldugunu goruyorum. Gosteristen uzak, people pleaser olmadan sessiz sadasiz evlendim. Bir yandan da eksik hissediyorum. Bunu kabul etmem 1 senemi aldi sanirim. Insan bazi seyleri yasamak istiyormus. Bir teklif almak mesela. Bu anin ozel oldugunun altini cizecek bir hareket.

Evlilik beni hep korkutmustur. O yuzden kendimi hic gorememisimdir oralarda. Su an evliyim ve bu hala garip geliyor bana. Acaba ben evlilik icindeki o kisi olabilir miyim? Olabilecek miyim? Bunun finansal durumla bir alakasi yok ama sartlar bunu gerektirdiginden belki biraz her sey hizli ilerledi ama ikimizinde evlilik dusunmeyen kisiler olarak bu kadar hizli ikna olmamizin tek bir aciklamasi var. Birbirimizi cok seviyoruz…

O anda aklimada olan tek sey ile bitiriyorum.

Ily Hubby 

Bir takim hisler

 Hayat surekli onume cikariyor bazi seyleri ve ben surekli test ediliyor gibi hissediyorum.

Bu sene farkina vardigim seylerden biri neye asla dediysem hep yasadim. Beni uzen veya cok mutlu eden bircok sey oldu hayatimda. Bu seylere ragmen ben bunu fark edemedim sanirim. Beceremiyor muyuz yoksa biz kabullenmeyi.

En korktugum sey ise bir pattern’e girmek. Bu beni uzer. Sonu gelmeyecek gibi hissediyorum ya ben bazen, hakli oldugumu farkediyorum ya… Yasayamiyorum. Su an asiri korkmus durumdayim. Kendimi hem kaptirmamaya hemde ani yasamaya programladim. Su an ya hayatimin en buyuk yanlisini yapacagim yada iyi ki diyecegim. O arada kalan cizgi var ya, beni bitiriyor. Yeni yila cok buyuk umutlarla basladim ben. Yapmak istedigim o kadar cok sey var ki. Bir yandan da dusunuyorum acaba hep kactigim seylere mi kosma egilimim var. Su an guzel gelen seyler ileride nasil bir etki birakacak uzerimizde? Bunu bilmiyor olmak beni yormaya basladi. 

Ben bile isteye olmadigim biri gibi davranmaya calisiyorum. Uyum saglamaya calistikca ben kimim? Neyi seviyorum? Neye tepki gosteririm ? Bunlardan uzaklasmaya basladim gibi hissediyorum. Uyum saglayamayacagimi bile bile kendimi bu duruma surukluyorum ama neden? Sevdigim icin mi? 

Wish u a merry 2025

 Zaman o kadar hizli akiyor ki, gercekten zamani tutamiyoruz. 2024’e girerken o kadar cok sey planlamistim ki ve o kadar suan ki benden uzakmisim ki… Hayret ediyorum. 

2023 benim icin cok karisik gecti. Hayatima giren ve cikan cok arkadasim oldu. Bu surecte cok ders aldigimi dusunuyorum. Evet hep aklimda kalacak guzel gunlerim oldu ama bir yandan kendimi korelttigim bir donem oldugunu farkettim. Motivasyonumun kayboldugu , ise yaramaz gibi hissettigim bir donem. Cevremi degistirmeye karar verdim. 

Bu benim Amerika’da gecirdigim 4. Yilbasim. Diger yilbasilarimin aksine bu sefer oldukca sakin, calisarak gecirdigim bir yilbasi oldu. Sanirim artik buyudugumu ve eskiden cok anlam yukledigim anlik heveslerin artik o kadar da anlamli olmadigini farkettim. Her sene oldugu gibi bir “wish list” hazirlamaktan geri kalmadim tabi ki.. 

Bu sene kendimden bekledigim birkac sey var;

-On yargilarimi kirmak, daha sakin biri olmak istiyorum. Asla degisemeyecegimi biliyorum, kendimi degistirmek derdinde de degilim fakat bazi konularda kendimi daha iyi noktalara tasiyabilirim. 

-Negatif yonlere odaklanmak konusu mesela. Artik kendimi negatif konulara odaklanirken gormek istemiyorum, kafami bir konuya takip uykumdan fedakarlik etmek istemiyorum mesela. Tum gun yataga kitlenip bu degerli, tutamadigimiz zamani cope atmak istemiyorum. Her dakikami olmasada , olabildigince zamanimi degerlendirmek istiyorum. 

-Bazen cok anlatiyorum. Sabirsizim ve her sey hemen gerceklessin istiyorum. 2024 bana bununla ilgili guzel dersler verdi….. Bazen beklemek iyidir, her seyin bir zamani var cunku.

-Cok dusunmek istemiyorum. Daha kararli olmak istiyorum. Cok kararsizim ve bu benim cok zamanimi aliyor. Secimlerime guvenmedigim, her secimimi mukemmel yapmak zorundaymisim gibi dusundugum bir donemden gectim cunku ben bile kendime inanamadim… 2024 kotu secimler senesi….

Son olarak tum bu “degistirmek istedigim” ozellikler beni ben yapan seyler. Kendimden vazgecegim bir yil olmayacak 2025, kendime yatirim yaptigim, kendimi sevdigim bir yil olacak.

Bunun disinda, detay vermek istemedigim ama heyecanli oldugum baska konularda var. Bununla ilgili daha sonra hissettiklerimi yazarim. 

Bu sene bu sekilde bitti. Plan yapmadan, diger her gun gibi, siradan. Tek bir fark vardi. Herkesin o heyecanla bekledigi, bagira cagira geri sayim yaptigi o anlarda ben en deger verdigim insanin yanindaydim. Tek onem verdigim sey o an onunla olmakti.

Happy New Year…

This year is not gonna be the same as the last…..

Motto

Elbette birbirimizi incitecegiz, ama bu varolusun mutlak kosuludur.

Bahar olmak kisin riskini kabul etmek demektir.

Var olmak, var olmama riskini kabul etmektir. -CT 

Seneler sonra sen ve ben. Fire pit yaniyor, hava hafif esiyor. Sen dayanamamissin yine ustume sal getirmissin. Ben bir gun oncesinden dusunmusum misir almayi, bilirim seversin. 

Kopegimiz varmis, ustume atladiginda beni devirecek derecede guclu ve bir o kadar da neseli.

Biramizi yudumlarken hatirlamisiz o ilk gunleri, birbirimizi gordugumuz o ilk anlari… gulmelerimizi, sevmelerimizi…. 

Sen iyi ki geldin sevgili. Ikimizde kalbimizin varligini unutmusken, senin gelmenle yeserdi icimdeki cicekler. Oysa ben cicek sevmezdim. 

“Hep boyle olmasini diledim. Geceleri uyumayi,gunun sonunda olmeyi hic kabullenemedim”

“Ben neden sonrasini bilmedigim bir hayatta herkes gibi geceleri evime gireyim. Caddeler niye var.Isiklari neden koymuslar.Delilerin geceleri yurumeye ihtiyaci var”

-Gectigimiz yollarda bile normal sartlar yoktu, kar yagdi yuruduk…..”

“Ben hep boyle olmasini diledim.Geceleri uyumayi,gunun sonunda olmeyi hic kabullenemedim. Zaten omur boyu uyuyacagiz” 

Pamuk

Ruh esi nedir? Bu soruyu kendime hic sormadim… Ta ki su ana kadar. 

Ben bilmiyorum bunun tanimini o sebeple anlamayi seciyorum. Yasayarak anlayacagim. Hayatim boyunca belki en akilli tercihleri yapmadim ama su an icim patlayacak gibi. Daha bir hafta oncesine kadar bu noktalara bir gun gelebilecegime inandiramamistim kendimi. Here we are..

Hayatima girdi ve dunyam dondu. Saatler saniyeler gibi. Kanatlanip ucasim geliyor, onunlayken hava daha temiz, gok daha acik, insanlar daha neseli. 

Her soyledigi seyde kendinizi bulursunuz ya. Bu oyle bir sey.

Ruh esi demek zayifliklari ile guclu yonleri ile benimsemektir. Dort dortluk kisiyi degil, duzeltebilecegin kisiyi degil, her kosulda birlik olabilecegin kisiyi secersin. Ben hep boyle birini hayal ettim. Seni yormayan, seninle yorulmayan.

Mitolojik bir hikaye okumustum. Insanlar gecinememeye baslamislar. Savaslar cikmis, huzursuzluk artimis. Gece tanrisi da bu duruma son vermek adina cok parlak bir kilicla insanlarin karsisina cikmis. Isik insanlarin ruhlarini ikiye bolmus, gozlerini kor etmis. “ Hayatinizi diger yarinizi aramak icin harcayin, boyle sacmaliklarla ugrasmayin” demis gece tanrisi. Dogru mudur bu hikaye bilinmez ama yayilmis insanlar arasinda. Yillar gecmis, bir korku salmis insanlari. Birde anlamsiz bir eksiklik, bosluk duygusu.

Insanlardaki o bosluk hissini anliyorum. Birinin senin ruh esin olduguna inanmak istersin ve beklentini karsilamadigi noktada hayal kirikliklari doldurur o boslugu, bir daha sevemezsin. Aramayi birakmak lazim o sebeple, ana odaklanmak ve tadini cikarmak.

Dunyam Dondu

 En son yazdigim gunden beri cok sey degisti. Zaten ben buraya genelde bir seyler degisince yazmaz miyim? 

Zor zamanlar gecirdim. Yiprandim, yoruldum. Siyrildim sandim her seyden ama siyrilamadim. Insanlar hayatimiza giriyor ve cikiyorlar. Her seyin bir sebebi oldugunu dusunursek bu hayatta, detaylara takilmamak gerektigini de ogreniyoruz zamanla. Ben biraz zor sekilde ogrendim diyebilirim. 

Long story short, uzun suren mutsuz bir iliskiden kendimi siyirabildim. Kendi basima kaldigimda; ki bu boyle acinasi bir durum degil, kendi kanatlarimin daha cok farkina vardim, nefes aldim. Bagimsiz, kendi ayaklari ustunde duran bir kadin olarak buraya gelip kendime yapabilecegim en kotu seyi yaptim. Arkadastan oteye gidemeyecek bir insanin ozel olduguna inandirdim kendimi. Bir seyler yurumediginde ise kendimi bu mutsuzlugun icinde buluverdim. Her neyse bunlar ileride donup baktigimda okumak bile isteyecegim cumleler degil.. En azindan gelecekteki “ben” bunu haketmiyor.

Aslinda benim kendim ile ilgili pek umudum yoktu. Ustume geliyor sanki herkesin beklentileri. Cabuk etkilenen biri olmasamda tahammul seviyem dusmeye basladi gibi hissediyorum.Insanlara karsi, kendime karsi, herkese karsi.. Aslinda hayatimin parcalarini tek tek bir araya getirmeye baslamistim puzzle gibi. Eksik var miydi? Muhakkak. Birileri ile tanismak, en azindan sosyal pilimi doldurmak istedim. Basima geleceklerden habersizdim.

Biriyle tanistim ve dunyam dondu.